សាដ្រាក់ មែសាក់ និង អ័បេឌនេកោ (ខ ១២៥)

ស្តេចបាប៊ី|Gឡូន ឈ្មោះនេប៊ូក្នេ|Amសា ទ្រង់ធ្វើរូប|Gមាស រួចមានបន្ទូល|Amថាៈ រាល់វេលា|Bmណាឮសំលេង|Emតន្ត្រី អ្នកស្រុកទាំង|Gឡាយចាំបាច់ត្រូវក្រាប|AmចុះនិងDថ្វាយ|Gបង្គុំ ។ មានជនបី|Gនាក់ មិនព្រមលុតជ|Amង្គង់ ចំពោះរូបមាស|Gតាម បន្ទូលនៃ|Amទ្រង់ សាដ្រាក់ មែ|Bmសាក់ និងអ័បេឌនេ|Emកោ គឺជាមនុស្ស|Gដែលមិនព្រមក្រាប|AmចុះនិងDថ្វាយ|Gបង្គុំ ។ ជនបីនាក់|Gនោះ ជាជនជាតិយូ|Amដា គោរពកោតខ្លាច|Gដល់ ព្រះយេហូ|Amវ៉ា នេប៊ូក្នេសា មាន|Bmកំហឹងយ៉ាង|Emខ្លាំង ព្រោះតែពួកគេ|Gមិនព្រមយល់ព្រមក្រាប|AmចុះនិងDថ្វាយ|Gបង្គុំ ។ នេប៊ូក្នេ|Gសា ពេញដោយក្តីឃោរ|Amឃៅ បានដុតគុកភ្លើង|Gអោយ ឆេះយ៉ាងស|Amន្ធៅ រួចអោយគេបោះ|Bmពួកយូដាចូល|Emទៅ ទទួលទោសដល់|Gអ្នកមិនព្រមក្រាប|AmចុះនិងDថ្វាយ|Gបង្គុំ ។ ខណៈនោះ|Gនេប៊ូ ក្នេសាទត|Amឃើញ មានមនុស្សបួន|Gនាក់ កំពុងដើរក្នុង|Amភ្លើង ឯជនទី|Bmបួន មានរូបដូចទេវ|Emតា ដែលបានការពារ|Gអ្នកមិនព្រមក្រាប|AmចុះនិងDថ្វាយ|Gបង្គុំ ។ ពេលដែលពួក|Gគេ ចេញពីគុកភ្លើង|Amហើយ ស្តេចឃើញថា|Gពួក គេគ្មានរបួស|Amឡើយ ទើបទ្រង់ទូល|Bmថា មានតែព្រះឯង|Emទេ អាចជួយសង្គ្|Gរោះដូច្នេះគួរក្រាប|Amចុះថ្វាយDបង្គុំ|Gទ្រង់ ។