កណ្តាលអាធ្រាត្ររាត្រីភ្លឺថ្លា (ត ២១៥)

ក|Bbណ្តាលអាធ្រាត្ររា|Bbត្រីភ្លឺថ្លា សូរ|Ebស័ព្ទទេវតាស្រែក|Fច្រៀង ពី|Bbរោះគីរម្យលឺសូរតែ|Bbសៀង មានទាំងសំ|EbនៀងពិណFផង សូមសុខដល់|Bbលោក ចិត្ត|Dល្អដល់មនុស្ស មានព្រះ|Gmប្រោសលោះដូច|Fប៉ង ពិភពCផែនដីស្លប់|Fក្រៃកន្លង ស្តាប់ចម្រៀងផងទេវតា។ ទេវ|Bbតាចុះមកទាំង|Bbជ្រែកមេឃា ទាំង|Ebស្លាបលាតលាយ៉ាង|Fក្លា លឺ|Bbស័ព្ទតន្រ្តីពីរោះអ|Bbសា្ចរ្យ ពីលើ|EbលោកកំFសត់ ពីលើសាក|Bbលដែល ព្រួយ|Dហើយទាប នៅក្នុង|Gmសភាពសែន|Fហត់ ស្នូរCនោះនៅខ្ពស់ពុំ|Fអាចសន្មត់ នេះតមកំណត់ទេវតា។ ឳ!|Bbអ្នកដែលមានប|Bbន្ទុកធ្ងន់អើយ ដែល|Ebមានភាពល្វើយហើយ|Fណា បាន|Bbដើរដើររផ្លូវឆ្ងាយធីងធោងកា|Bbយា ទាំងមានខ្លោច|Ebផ្សារចិត្តFទៀត មើលន៍ររក|Bbពេល ជទី|Dរីករាយ មកកុំ|Gmរាយមាយទាំង|Fច្រៀង យកCទីសំរាកជិត|Fច្រកចង្អៀត យើងមកនៅបៀតទេវតា។ មើល|Bbពេលវេលាមក|Bbកាន់តែឆាប់ ដូច|Ebទំនាយស័ព្ទហោ|Fរា ដែល|Bbប្រាប់តាំងពីយូរឆ្នាំហើយ|Bbណា ដឹង|EbតាមកថាពិតFត្រង់ កាលសន្តិ|Bbភាព គ្របពាស|Dផែនដី ដូចជា|Gmរស្មីត្រ|Fចង់ មនុCស្សលោកនឹង|Fច្រៀងសរសើរព្រះអង្គ ដូចសម្លេងផងទេវតា។