ភូមិភាគនៅឯនាយ (ត ២១៧)

ខ្ញុំត្រូវ|Bbតែនៅភូមិភាគ នៅ|EbឯនាយBbឥតបង្អ|Bbង់ ទីណាCមិនទាំន់|Fលឺព្រះស|Bbង្រ្គោះ នឹងផ្សាយដំណឹង ពី|Ebសេចក្តីស្រលាញ់នៃព្រះអង្គ |Bbជារឿងព្រេងFពិត យ៉ាងពិ|Bbរម្យពីរោះ។ ខ្ញុំត្រូវ|Bbតែ ទៅភូមិ|Bbភាគ នៅឯFនាយ ឥតប|Bbង្អង់ ឲ្យពិ|Ebភព លោកទាំង|Bbមូល ស្គាល់ព្រះ|Bbអង្គ សង្រ្គោះ|Bbផង។ ទ្រង់ហៅ|Bbខ្ញុំឲ្យទៅតំបន់ ដែល|Ebពិបាកជាង|Bbគេ ឥតគិតCរកសុខ|Fភាព ផ្ទាល់ខ្លួន|Bbឡើយ ទោះបើគេមើលងាយពោល ពាក្យ|Ebប្រមាថទាំងស្រែកជេរ |Bbខ្ញុំក៍អរដោFយ តាមព្រះហ|Bbឬទ័យហើយ។ ឳ! អ្នក|Bbអើយដែលពន្យាពេល ប|Ebង្ខាតកម្លាំង|Bbកាយ ដោយលេងCល្បែងនិង|Fរក ទ្រព្យអ|Bbនត្តា ចូរភ្ញាក់ខ្លួនឡើងងាកចេញ ពី|Ebបាបចំកួតទាំងឡាយ |BbនៅឯនាយFផ្សាយ ដំណឹងដោ|Bbយឧស្សាហ៍។ មានចៀម|Bbបាត់បបង់ច្រើនទៀត ដែល|Ebព្រះអម្ចាស់ស្វែង|Bbរក ត្រូវតែCនាំសារ|Fទ ទៅប្រាប់ដល់គេ|Bbផង ទ្រង់ចចាត់ខ្ញុំឲ្យទៅ ប្|Eebរមូលគេពីគ្រប់ស្រុកមក |Bbយកស្វាគមន៍Fក្នុង ក្រោលចៀម|Bbនៃព្រះអង្គ។