សរសើរព្រះអម្ចាស់ (ត ២១៤)

សរ|Gសើរព្រះអ|Gម្ចាស់ ទ្រង់បាន|Dធ្វើការអ|Gស្ចារ្យ ក៏|Cស្រឡាញ់|Gម្ល៉េះបានជា |Aចាត់ព្រះរាជបុ|Dត្រា មក|Gប្តូរបង់ព្រះ|Gជន្ម ជាតង្វា|Dយធួននឹង|Gបាប ហើយ|Cបើកទ្វារស្ថាន|Gសួគ៌ ឲ្យយើង|Dទៅនៅដ|Gរាប ។ បន្ទរៈ ចូរសរ|Gសើរ ព្រះអម្ចា|Gស់ ឲ្យលោ|Gកីយ៍ឮព្រះ|Gសៀង ចូរសរ|Dសើរ ព្រះអ|Dម្ចាស់ ឲ្យពល|Dរដ្ឋត្រេកនឹង|Gច្រៀង មក|Gគាល់ព្រះវរ|Gបិតា ដោយពឹង|Dព្រះរាជ|Gបុត្រ ទាំង|Cថ្វាយសិរីសួ|Gស្តី ទ្រង់ធ្វើ|Dការធំបំ|Gផុត ។ ទ្រង់|Gខ្ចាយព្រះលោ|Gហិត ជាថ្លៃ|Dលោះយ៉ាងពេញ|Gខ្នាត ទោះ|Cបីយើងបា|Gនធ្វើបាប |Aហួសល្បត់ហើយមិន|Dស្អាត គង់|Gតែទ្រង់សន្យា|Gដល់ អ្នកណា|Dដែលជឿ|Gស្មោះ នឹង|Cអត់ទោសហើយ|Gផ្តាច់ បាបក|Dម្មឲ្យរួចទាំង|Gអស់ ។ បន្ទ. ទ្រង់|Gបង្រៀនយ៉ាងជាក់|Gស្តែង ទាំងស|Dម្តែងបាដិហា|Gរិយ៍ យើង|Cអរជា|Gខ្លាំង ដោយពឹង|Aព្រះលោហិតថ្លៃ|Dថ្លា លុះ|Gព្រះយេស៊ូវ|Gទ្រង់ និងឃើញ|Dច្បាស់ទល់មុខ|Gគ្នា នោះ|Cចិត្តយើងនឹក|Gស្ងើច ជាខ្លាំង|Dក្រៃឥតគណ|Gនា ។ បន្ទ.