ទ្រង់ស៊ូលោះខ្ញុំនៅត្រង់ភ្នំកល់វ៉ារី ( ៥៣ )

កាល់វ៉ា|Emរី ជា|Bmទីទ្រង់ប្ដូរព្រះ|Emជន្ម លោះបាបយ៉ាង|Amធ្ងន់ នៅ|Amលើឈើ|Emឆ្កាង |Em ទ្រង់ស៊ូរង|Gទ្រាំ ទោស|Amខ្ញុំគ្រប់|Emយ៉ាង |Emគឺជាភស្ដុ|Dតាង ថា|Dទ្រង់ស្រឡាញ់ខ្ញុំណា|Gស់ ។ លោហិត|Emទ្រង់ ហូរ|Bmបង់ជាថ្លៃប្រោស|Emលោះ |Amឲ្យខ្ញុំរួចរស់ ផុត|Amទោសបាប|Emក្រាស |Em ទ្រង់រងទោស|Gជួស ទោស|Amនោះធ្ងន់|Emណាស់ |Emតែព្រះអម្ចា|Dស់ ដោះ|Dខ្ញុំឲ្យមានសេ|Gរី ។ កាល់វ៉ា|Emរី ជា|Bmទីទ្រង់ស្វែងរក|Emខ្ញុំ រកអ្នកបាប|Amធំ ដ្បិត|Amទ្រង់ប្រ|Emណី |Em អ្នកជាប់អ|Gន្ទាក់ អា|Amរក្សជាន់|Emឈ្លី |Emនាំចិត្តវក់|Dវី ឲ្យ|Dទាស់ទទឹងនឹង|Gព្រះ ។ គុណទ្រង់|Emធ្ងន់ ពេក|Bmពន់ថ្លៃហួសប្រ|Emមាណ គុណទ្រង់ប្រោស|Amប្រាណ ខ្ញុំ|Amបានឃើញ|Emច្បាស់ |Em ពេលខ្ញុំប្រែ|Gចិត្ត ពន្លឺ|Amទ្រង់|Emរះ |Emចាំងឃើញគុណ|Dព្រះ ដែល|Dធ្វើនៅកាល់|Gវ៉ារី ។